niedziela, 3 maja 2015

Just breathe

Wmawiam sobie, że to nic takiego. Że przecież jest okej. Nie jest. I wiem, że jeszcze długo nie będzie. Bo jak może być skoro jednego dnia planujesz z nim przyszłość a drugiego dnia dowiadujesz się, że już się odkochał. I czujesz jak Twoje serce pęka. Jak po raz 3 trzeci ta rysa, która była do tej pory robi wielką dziurę. I już się nie poskłada. Bo jak poskładać coś co jest złamane? Mija miesiąc. I co z tego skoro boli tak samo jak tamtego dnia. Ten cholerny ból codziennie daje o sobie znać. Najgorzej jest nocami. Kiedy przed oczyma migają Ci wszystkie chwile. Całowanie rąk, tak prosty gest a tak bardzo nasz. Robiłeś to dla mnie. Wiedziałeś, że to lubię. Albo nasze miejsce nazywane ' Tam gdzie zawsze ". Teraz przechodzę tamtędy i widzę jedno wielkie nic. Jest tam pusto. Niemo krzyczy żeby znowu je odwiedzić. I odwiedzam je, ale już sama. Nasz domek. To to tylko miejsce na drewno. Tak, odkryłam to po rozstaniu. A tak długo zastanawialiśmy się do czego służył. Zostawiliśmy w nim ślad po sobie. Póki tam jest wciąż wiadomo, że my istnieliśmy. Że to było naprawdę. Zupełnie inaczej człowiek się budzi, kiedy ma dla kogo. Kiedy wiesz, że czeka na Ciebie wiadomość o treści ' Dzień dobry księżniczko '. Kiedy wiesz, że on właśnie myśli o Tobie i tęskni. I powiedz mi jak to ma nie boleć?
I wiem, że chętnie byś przeczytał teraz te moje wypociny bo zawsze to lubiłeś. Lubiłeś moje wypracowania, moje długie wiadomości.

I wiesz co jeszcze boli? Udawanie. Te pieprzone udawanie, że nic nigdy nie było. To jest największy ból ze wszystkich. Bo te ' cześć ' rzucane od tak to nie jest znajomość. Udajemy, że nigdy między nami nic nie było. Do niczego nie doszło. Nic nie zaszło. Oboje pokazujemy brak szacunku i żadne tego nie zmienia. Chciałeś mieć ze mną dalej kontakt po rozstaniu. Po co kłamałeś skoro teraz nawet nie zapytasz co u mnie, jak sobie radzę i czy w ogóle jeszcze żyje.

Każdego dnia próbuję sobie wmówić, że Cię nienawidzę. Nienawidzę za to wszystko co mi zrobiłeś. Za moje łzy. Za to, że zostawiłeś mnie samą. I nawet to mi nie wychodzi. Jestem tak beznadziejna, że nawet nie umiem sobie wmówić, że jesteś draniem. Boje się, że codziennie kocham Cię bardziej. Po tym wszystkim ja wciąż kocham. To mnie już męczy. Osłabia psychicznie. Tak bardzo chciałabym Ciebie obok. Usłyszeć, że wciąż jestem ważna. Że to była cholerna pomyłka i nie wiesz czemu tak postąpiłeś. Ale nic się nie zmienia. Każdego dnia nadzieja gaśnie coraz bardziej. I boję się, że jak zgaśnie całkowicie i ja zgasnę razem z nią.

Życie zrobiło się takie monotonne. Codziennie to samo. Rzygam już takim życiem. Najgorsze jest uczucie samotności wśród tylu ludzi. Patrzysz na nich i nie widzisz nic. Są w sumie bo są. I wiem, że dla większości moja nieobecność nic by nie zmieniła. Definicja przyjaźni w dzisiejszych czasach to ciężka sprawa. Często kończy się ona w chwili, gdy po melanżu wracasz do domu. Bo tylko tego od Ciebie oczekują - nachlania się z nimi i elo. A gdy przychodzi taki moment jak teraz, że nie masz siły iść dalej to tylko jedna osoba z nich wszystkich Ci pomoże. Tylko jedna osoba pójdzie z Tobą na spacer, pójdzie z Tobą dalej niż tego chcesz. Będzie z Tobą ponad wszystko.

I w sumie nie wiem po co wstaje rano. Podnoszę rano powieki i myślę sobie ' Po co? ' . Po co ja się w ogóle budzę. Od jakiegoś czasu nic dobrego się nie przytrafia. Jakbym płaciła za te chwile szczęścia bo trwały zbyt długo. Zostało same ciało. Dusza gdzieś odleciała. Nie może sobie znaleźć miejsca. I myślę sobie ' Just breathe '


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz